Archief

Berichten met tag ‘trail’

Verslag Servië Sultan’s Trail

2 december 2012

Verslag Servië Sultan’s Trail

Tussen 12 en 16 oktober 2012 is door Sedat, met een klein groepje, het Noordelijk deel van Servië, vanaf de Hongaarse grens tot aan Belgrado, een dikke 300 km, gemarkeerd.

Het groepje bestaat naast Sedat uit vier vrouwen: Ilse Geerts, Marianne Sprengers, Martine Landolt en Monique Janovitz en wordt begeleid door de Servische gids Zjeko Dulic. De hele wandeling is tot in de puntjes voorbereid door Biljana Marceta, de manager van reisbureau Magelan in Novi Sad, in overleg met Sedat en Zjeko. Zij heeft ook nog eens gezorgd voor een busje met chauffeur Nesja, die steeds foutloos de koffers naar ons volgende onderkomen brengt en die, wanneer het er naar uitzag dat we de eindstreep van die dag niet meer voor zonsondergang zouden halen, ons steeds staat op te wachten om ons de laatste kilometers te vervoeren.

Het eerste onderkomen is in het dorp Bezdan, waar we op een zolder boven het restaurant kunnen slapen. De eigenaar, een kopie van Milosevic, blijkt een groot bewonderaar van Tito te zijn en heeft daarom een hele zaal van zijn restaurant met beelden, foto’s en andere parafernalia van zijn held ingericht. Onze reis is begonnen.

De volgende ochtend brengt onze Milosevic ons met z’n zevenen in zijn kleine autootje naar het dorpje Backi Breg, dat net onder de grens van Hongarije ligt. Tot aan de stad Novi Sad spreekt men in dit gebied zowel Servisch als Hongaars. De wandeling is nog niet koud aangevangen, of we worden door de grenspolitie aangehouden, om ons te legitimeren. Na een aanvankelijk zeer formele opstelling, begrijpen ze dat we goed volk zijn, en laten ze ons verder gaan. Die dag lopen we langs verschillende prachtige rivieren, die volgens onze gids gegraven kanalen zijn, die gegraven zijn om het overtollige Donauwater op te vangen en het achterland te irrigeren. De dag eindigt in het, voor deze omgeving, typische lintdorp Backi Monistor, waar onze nieuwe gastvrouw ons al op straat staat op te wachten. Ze bewoont een keurig dorpshuisje, waar we in opvallend nette kamers kunnen slapen. Maar niet voordat we aan onze sociale verplichtingen hebben voldaan. In de plaatselijke sporthal wordt die avond opgetreden door diverse Kroatische zang-, dans- en muziekgezelschappen, allemaal in uitbundige klederdracht getooid. Vervolgens blijken we verwacht te worden in het plaatselijke “Etno huis” voor de avondmaaltijd. In de meeste dorpen, die we later nog zullen aandoen blijkt wel een “Etno huis” te staan. Het is meestal een van de oudste huizen van het dorp, dat helemaal in Open Lucht Museum stijl is ingericht. In de komende dagen worden we meerdere malen in een dergelijk huis ontvangen. Steeds door enthousiaste eigenaren, of dorpsgenoten, die dan steevast enorme maaltijden voor ons gekookt bleken te hebben, waar ze dan met z’n allen een hele dag aan gewerkt hadden. Het is dus onmogelijk om op deze festiviteiten te ontbreken, het is duidelijk dat er dagenlang naar wordt uitgekeken.

Van Backi Monistor zijn we naar Sombor gelopen, een stuk dat veel langer bleek dan verwacht. Pas tegen vier uur kwamen we aan bij het etablissement waar men met de lunch op ons zit te wachten, een mooi restaurant aan het water, waar de jeugd van Sombor duidelijk ’s zomers naar toe gaat om te “chillen”. Onze late lunch werd nog opgevrolijkt door de televisie die boven onze tafel aanstaat, waarop een ware pornofilm wordt vertoond, waar verder zich niemand aan stoort. Vanaf de late lunch is het toch nog enkele uren lopen naar het hotel, waar we nogal vermoeid aankomen, en waar door aardige, geïnteresseerde Servische vrienden van Zjeko op ons wordt gewacht met het avondeten. Dus toch maar weer even sociaal doen.

Langs een lange, ongebruikte en overwoekerde spoorlijn, lopen we verder naar Apatin, een klein stadje aan de Donau. We lopen af en toe door piepkleine dorpjes, waar we dank zij onze Servische gids snel het plaatselijke dorpscafé kunnen vinden, waar meestal ondrinkbare koffie wordt geschonken. Maar de vaak heerlijke, zelfgemaakte vruchtensappen brengen uitkomst. Ook de appels, peren, noten en pruimen die wij onderweg uit de bomen plukken vormen een heerlijke bijdrage aan ons dagelijks dieet. Deze wandeldag blijkt weer veel langer dan verwacht en het is al laat als we doodmoe Apatin binnen lopen. Geen sprake van lekker snel naar het hotel, maar weer doorlopen naar een ontvangst, die uitgebreid is voorbereid. Nu blijken we in het grote huis, met prachtige binnenplaats, van de plaatselijke politieagent Peter, met zijn familie te worden ontvangen. Ze hebben zich enorm uitgesloofd met de meest ongelofelijke heerlijkheden, zelfgemaakte dranken en zoetigheden. Wanneer je eenmaal zit en ziet hoe lief en aardig alles is voorbereid, vergeet je snel je vermoeidheid. Het is al pikdonker als we ons hotel met mooie kamers met uitzicht op de Donau bereiken. En omdat we de volgende dag weer vroeg op pad moeten en het ook nog eens blijkt te regenen, blijft die mooie blauwe Donau voorlopig buiten zicht.

Het landschap is nu voornamelijk agrarisch, lange modderige paden door gemaaide mais- en korenvelden, die ons naar het gehucht Bogojevo voert. We slapen nu weer bij een lieve familie in huis, die zich weer heeft uitgesloofd met een prima maaltijd, maar waar de kamers niet erg schoon zijn. Ook op het erf rond het huisje is het één janboel, waartussen een paar grote hangbuikzwijnen met vijfien jongen nog heel veel ander gedierte rondloopt.

Weer een lange wandeldag waar geen eind aan schijnt te komen en weer eindigend met een ontvangst in een Etno huis, waar we ontvangen worden door minstens tien erg serieus kijkende vrouwen op leeftijd, die ons vertelden dat ze al de hele dag samen bezig zijn geweest met het bereiden van ons eten. Hoewel de zon buiten nog straalt, moeten we helaas binnen aan de formeel gedekte tafel plaatsnemen en eten, terwijl de vrouwen om ons heen gaan staan om te zien of we hun kooksels wel op waarde schatten. Maar dan komt er een accordeonist binnen, en de Slivovitsj gaat rond en de vrouwen beginnen samen te zingen en daarna ook te dansen en voor we het weten staan we met z’n allen, op zeer vermoeide voeten, mee te dansen. Hoewel we nu toch wel erg graag ons bed wilden zien, blijkt dat we per busje nog een groot aantal kilometers moeten overbruggen, waarbij wij tot twee maal toe de Servisch-Kroatische grens en omgekeerd. moeten passeren, met veel kwaad kijkende en zeer formele douanebeambten. We slapen in een verlaten zomerhuisje in het gehucht Nestin, aan de voet van het natuurgebied Fruska Gora waarvan de eigenaren nog gezorgd hebben voor wat te drinken met wat zoutjes. Het huisje blijkt zo klein te zijn, dat we er niet allemaal in passen en Sedat en Zjeko besluiten om met Nesja door te rijden naar Novi Sad, om daar te slapen. De volgende morgen staan ze weer om half acht bij ons op de stoep, er moet verder worden gewandeld.

Deze dag voert ons naar het dorpje Banistor, gelukkig weer aan de Donau, waar we in een prachtig, zojuist gebouwd, zomerhuis met terrassen die uitkijken over de rivier, slapen. Het is weer prachtig weer en eindelijk hebben we nu dus rustig de tijd om van het uitzicht te genieten en om naar het pontje te kijken, dat af en toe met een paar auto’s naar de andere kant vaart. We eten en ontbijten in de zsardas naast het pontje.

We moeten nu toch eindelijk de “bergen” van het natuurgebied Fruska Gora in, die niet hoger zijn dan 500 m, maar waarvan we er die dag toch drie moeten nemen, op en af. Bij de voet van de vierde berg besluit onze gids het gelukkig voor gezien te houden, het begint al bijna donker te worden en we zijn moe. Bij een autoweg aangekomen komt Nesja ons keurig op halen met zijn bus. Hoewel het de hele dag stralend weer is geweest, hebben we daar bijna niets van gezien, omdat de wandeling steeds door dichte bossen ging. Zjeko, die tijdens de eerste dagen al af en toe zijn misnoegen had laten blijken als er weer eens gestickerd of gespoten werd op plekken, die hij van weinig respect voor zijn land kenmerkte, gaat hier in de bossen wel erg ver. Om de andere boom zijn diverse tekens op de bomen geschilderd, in allerlei kleuren en vormen, die bedoeld zijn voor de mensen uit Novi Sad, die daar in hun vrije tijd aan marathonlopen doen. Hij weigert ons toe te staan om het Sultan’s Trail teken daarbij te spuiten, dus zal er in de gids verwezen moeten worden naar de daar reeds bestaande tracks. Dit keer is de overnachting in een keurig vakantiehotel in een bergdorpje, waar we door de eigenaar worden ontvangen met zijn zelfgemaakte wijn, slivovitsj en kazen. Daarna gaat hij zelf achter de pannen staan om voor ons een overheerlijke maaltijd te koken.

Het volgende traject leidt ons via het laatste stukje Fruska Gora naar Novi Sad, dat we na een wat kortere wandeldag over een lange brug over de Donau binnenlopen. Een levendige, mooie stad, en omdat het weer nog steeds prachtig is, met volle terrassen. Er is voldoende tijd om nog even te winkelen en op een terrasje te zitten. We slapen in een echt hotel, met mooie grote kamers. Die avond eet Biljana, de eigenaresse van Magelan, met ons mee. Natuurlijk wil ze zoveel mogelijk van al onze ervaringen met onze verblijfplaatsen horen.

Voor we Novi Sad verlaten bezoeken we het fort dat hoog boven de stad uittorent. De vriendin van Zjerko,  Marianna, zal de hele dag met ons meelopen. Het blijft prachtig weer, we zijn weer in het open veld en kunnen ons lunchpakket met prachtig uitzicht opeten. Die avond slapen we, na een niet al te lange wandeling, in de buurt van het studentenstadje Sremski Karlovi. Het is zondag en mooi weer en iedereen en alles zit buiten op de terrassen. Er moet nog enkele kilometers naar het hotel worden gelopen, een donker, vies en onplezierig toeristenhotel, waarvan de eigenaar niet in ons is geïnteresseerd, naar later blijkt omdat er die avond een enorm groot feest in zijn hotel is georganiseerd, op onze slaapverdieping, dat pas om twee uur ’s nachts eindigt. We rijden om te kunnen eten met een taxi naar een groot restaurant aan de Donau, waar het overdag vast fantastisch is, maar dat kunnen we vanwege de duisternis niet zien.

De volgende dag begint met een heel gemeen bergje, dat 528 meter zeer steil omhoog gaat en ook weer erg steil naar beneden. Maar daarna lopen we weer plat, en bezoeken we twee totaal verschillende kloostertjes, de eerste prachtig gerenoveerd, de laatste totaal vervallen. In een dorpje wordt weer op ons gewacht in een Etno huis, met een heerlijke lunch in een prachtige tuin, en worden we door de eigenaar helemaal in de watten gelegd. Omdat de lunch toch langer duurdt dan verwacht, lopen we op tempo het dorp uit, maar worden we na enkele meters al weer aangehouden door dorpelingen, die ons kennelijk op Facebook volgen en zich al uren op onze komst hebben verheugd. Natuurlijk moeten we wat komen drinken op hun erfje, waarop talloze verschillende boerderijdieren lopen en waar we genieten van diverse zelfgemaakte vruchtensappen. Na dit dorp lopen we opeens in een totaal ander landschap met eindeloze kale akkers en vergezichten. Aan het eind van een lang pad zien we de zon al onder gaan, terwijl er nog heel wat moet worden gelopen. Maar daar staat ons busje, met Nesja, ons alweer op te wachten en worden we door hem naar het volgende dorp, Irig gebracht, waar we in  keurige, nette en schone kamers slapen en waar er voor ons gekookt is door twee vrouwen, die alleen Servisch spreken en die elke hap die bij ons naar binnen gaat geïnteresseerd volgen. Omdat Zjeko in zijn eigen bed in Novi Sad slaapt, weten we er ons weinig raad mee. De volgende ochtend kunnen we pas zien hoe opvallend arm dit dorpje is, met een armoedig marktje voor onze deur.

Onze wandeling gaat nu weer over eindeloze kale akkers en voor het eerst weten onze begeleiders niet meer precies hoe we moeten lopen. Gelukkig schijnt de zon nog steeds overvloedig en is het niet erg dat we af en toe moeten omlopen, of op een asfaltweg moeten lopen. We bereiken vermoeid een dorp, waar we ontvangen worden door de vrouwelijke locoburgemeester, die na een lang betoog over haar dorp in het gemeentehuis, ons per auto naar enkele highlights van haar dorp vervoerd: een prachtig klein kerkje, een bijzonder huis en een galerie. Vervolgens moeten we weer in het plaatselijke Etno huis eten, dit keer niet met enthousiaste mensen die naar ons uitkijken, maar met een sombere man, in een somber ingericht huis. Het is al laat als Nesja ons naar Novi Banovci brengt. (Pension Oaza)

En dan lopen we uiteindelijk in de voorsteden van Belgrado. Omdat we eindeloos langs een verkeersweg dreigen te moeten lopen, springen we met z’n allen in de bus, die ons enkele kilometers verderop in de bewoonde wereld brengt. We drinken koffie in een modern studentencafé, waarna we het laatste stuk naar de stad aanvangen. Zjeko wil dit persé langs de Donau doen, maar het blijkt een totaal overwoekerd en zeer glad pad te zijn, waar we ons nog gedurende een hele tijd doorheen moeten vechten, voordat we écht bij onze eindbestemming aankomen. Het is een in de Donau drijvend chalet, met kamers met balkon die over de rivier uitkijken, ware het niet dat het weer nu definitief is omgeslagen. Nu kunnen we door de mist nauwelijks de overkant zien. Maar het is er warm en gezellig. Die middag worden we met z’n allen, samen met Zjeko, Nesja en Biljana, door de Turkse consul op het consulaat ontvangen. Hoewel het zijn laatste werkdag in Servië is, neemt hij alle tijd en heeft hij onze komst keurig voorbereid. We zitten met een drankje aan zijn grote tafel, waar hij alle wandelaars aan een kort interview onderwerpt en ons allemaal een formele stempel, met handtekening in ons Sultan’s Trail paspoort geeft. En daarna is het moment dat we definitief afscheid moeten nemen van onze fantastische Servische vrienden.

We hebben nog een dagje Belgrado voor de boeg, en alweer heeft de organisatie niet stilgestaan. Nu staat er een nieuw busje, met een nieuwe gids voor ons klaar. Hij laat ons alle kanten van Belgrado zien met een bezoek aan het Tito Museum en de burcht en geeft ons daarbij een lange, interessante, historische verhandeling over zijn land.

De tocht zit er op, het Noorden van Servië is voor de Sultan’s Trail gemarkeerd. De GPS-en zijn niet helmaal eensluidend, maar het is duidelijk dat er totaal meer dan 300 km is gelopen.

Amsterdam, 4 november 2012

Monique Janovitz

Home, Missie van de wandeling, Uncategorized

Sultan’s Trail gaat in samenwerking met Istar 21 in Novi Sad, Vojvodina, Servië een speciale proef wandelreis organiseren in Servië.

24 maart 2012

Sultan’s Trail gaat in samenwerking met Istar 21 in Novi Sad, Vojvodina, Servië een speciale proef wandelreis organiseren in Servië.

Het is een pioneers wandelreis waarin de Sultan’s Trail goed gemarkeerd gaat worden!  Dus veel verdwalen. Hou je van verdwalen en van pionieren dan ben jij de juiste persoon om mee te gaan.

Een gastvrij land

Met open armen staan de Serviërs klaar om u te ontvangen in hun land. Op reis door Servië zult u een mengeling zien van moderne steden en een romantiek van het platteland die bij ons al lang verleden tijd is. Het is een genot om het dagelijks leven in de dorpen te kunnen zien, waar de boerin nog rustig de tijd neemt om bij haar koeien te gaan zitten en het zelf stoken van rakija, door distillatie van vergiste vruchten, tot een kunst is verheven. Slivovitsj, van pruimen, is de bekendste. Dat er ook veel wijn wordt verbouwd (ga vooral eens proeven bij een kleine wijngaard!) is bij ons minder bekend. Zowel de rakija als de wijn komen goed van pas bij de maaltijden (lunch of avondeten) waarvoor de Serviërs ruim de tijd nemen. Niet zelden wordt de maaltijd in een restaurant begeleid door een bandje die Servische liederen ten gehore brengt. Als geen ander volk weten de Serviërs van het leven te genieten.

U maakt kennis met de bevolking, de cultuur en de natuur. Tijdens onze reizen wordt ruimte aan de deelnemers gelaten, wij staan open voor improvisatie. Van onze deelnemers verwachten we dan ook een zekere flexibiliteit en openheid.

Dit is de eerste deel van de Sultan’s Trail In Servië. Eerder heeft Sedat Çakır, de initiator van de Sultan’s Trail, de gehele traject gelopen zonder te markeren. Afgelopen juni is de grote gedeelten van Vojvodina gemarkeerd en nu is het tijd voor serieuze markeer werk.

Wij gaan tot Bačka Palanka, Vojvodina de noord oever van de Donau volgen en alle wandelpaden zelf ontwerpen. Veel plezier in Servië is in de prijs inbegrepen.

Het kan hier af en toe flink regenen in oktober dus neem regen kleding mee!

Begin punt van de wandeling grenspost bij Bački Breg aan de grens van Hongarije en via Bačka Palanka naar Novi Sad en dan via Sremski Karlovci naar Belgrado waar we eindigen.

Wil je mee stuur een dan een email naar anna_gerschowitz@mail.com of info@sultanstrail.com voor meer informatie.

Er kunnen maximaal 12 mensen mee.

Data: 12 – 26 oktober 2012
Kosten: € 1080, -··Inclusief

  • Vlucht Eindhoven – Belgrado v.v.
  • Lidmaatschap van de St. Sultans Trail – A European Cultural Route
  • Wandelpaspoort
  • Sultans Trail hoed.(onder voorbehoud)
  • Hotel/pension overnachtingen met ontbijt en diner.
  • Lunchpakketten
  • o.b.v. 2 persoonskamer
  • Transfer van en naar vliegveld Belgrado
  • Bagagetransfer
  • Een eigen bewegwijzeringsbord op een plaats in Servië
  • Nederlands/Engelstalige gids
  • Natuurlijk je foto’s in de uit te geven Sultan’s Trail Gids Servië.

Exclusief:

Vervoer van en naar vliegveld Eindhoven

Drankjes

E.a. persoonlijke uitgaven


Stuur dit bericht ook naar andere geïnteresseerde wandelaars.

Program for hiking in Vojvodina, Serbia

12 October 2012 Day 1

Flight Eindhoven – Belgrade

Arrival in Belgrade at 16.00 h

Transfer to Bezdan.

Dinner in Bezdan.

13 October 2012 day 2

Breakfast Bezdan

Hiking from border at Backi Breg to Backi Monostor.

Lunch Bezdan

Dinner Backi Monostor

B&B Backi Monostor

14 October 2012 day 3

Breakfast Backi Monostor

Hiking from Backi Monostor to Apatin.

Lunch Kupusina

Dinner Apatin

B&B Apatin

15 October 2012 day 4

Breakfast Apatin

Hiking from Apatin , Svilejovo, Sonta to Bogojevo.

Lunch Sonta

Dinner Bogojevo

B&B Bogojevo

16 October 2012 day 5

Breakfast Bogojevo

Hiking from Bogojevo to Bac.

Lunch Derunje

Dinner Bac

B&B Nestin

Transfer from Bac to Nestin

17 October 2012 day 6

Breakfast Nestin

Hiking from Nestin to Banostor

Lunch Pakket

Dinner Banostor

B&B Banostor

18 October 2012 day 7

Breakfast Banostor

Hiking from Banostor to Fruska Gora.

Lunch pakket

Dinner Mountain cabin

B&B Mountain cabin

19 October 2012 day 8

Breakfast Mountain cabin

Hiking from Mountain cabin to Novi Sad

Lunch Sremski Kamenica (than with bus to hotel?)

Dinner Novi Sad

B&B or Hotel Novi Sad

Visit to Najlon Piazza?

U zult hier aan de architectuur goed kunnen zien dat de stad een Habsburgs verleden heeft. Voor een terras met het mooiste uitzicht van de stad moet u een bezoekje aan de burchtheuvel brengen. Hier vindt u ook kleine ateliers van allerhande kunstenaars. Ook in het centrum zijn veel galerieën en musea.

20 October 2012 day 9

Breakfast Novi Sad

Hiking from Novi Sad to Sremski Karlovci

Lunch Pakket at Vezirat

Dinner Sremski Karlovci (with the ministry of Economics of  Vojvodina, Ambassaadors of Turkey and Holland)

B&B Sremski Karlovci

22 October 2012 day 11

Breakfast Sremski Karlovci

Hiking from Sremski Karlovci to Satrinci

Lunch Krusedol

Dinner Satrinci

B&B Satrinci

23 October 2012 day 12

Breakfast Satrinci

Hiking from Satrinci to Golubinci.

Lunch Ljukovo

Dinner Golubinci

B&B Golubinci

24 October 2012 day 13

Breakfast Golubinci

Hiking from Krcedin to Novi Banovci

Lunch Novi Karlovci

Dinner Belgrade Dukat Turkish Restaurant

B&B Hotel Belgrade

25 October 2012 day 14

Tijd om Belgrado te gaan ontdekken! Deze stad gaat u zeker verrassen. Geniet van het uitzicht en de flanerende mensen op de burchtheuvel, wandel door de bruisende winkelstraten en loop verwonderd door de artistieke wijk Skadarlija, het ‘Montmartre van Belgrado’.

Transfer to Belgrade

City tour Belgrade

Breakfast at hotel

No Lunch

Dinner in Skadarlija

26 October 2012 day 15

Breakfast hotel

No lunch

Transfer to airport

Uncategorized

Winterwandeling in Slowakije 15-22 december 2011.

19 november 2011

Natuurlijk reizen gaat in samenwerking met  Sultan’s Trail en met het Slowaaks Verkeersbureau in Amsterdam een speciale proef winter wandelreis organiseren in Slowakije.

Het is een pioneers wandelreis waarin de Sultan’s Trail goed gemarkeerd gaat worden!  Dus veel verdwalen.. Hou je van verdwalen en van pionieren dan ben jij de juiste persoon om mee te gaan.
Wij gaan de kleine Karpaten in en volgen de Europese langeafstandspad E8, lokale paden en een gedeelte zelf te ontwerpen paden.
Het kan hier flink sneeuwen dus neem warme kleding mee!!!
Begin punt van de wandeling Marianka, een pelgrimsdorp net buiten Bratislava en we eindigen in of bij Trenčín.
Wil je mee stuur een dan een email naar  anna_gerschowitz@mail.com  voor meer informatie.
Er kunnen maximaal 5 mensen mee. 
Data:  15-22 december
Kosten: € 580,-

Inclusief

  • Vlucht Amsterdam – Bratislava v.v.
  • Hotel/pension overnachtingen met ontbijt.
  • o.b.v. 2 persoonskamer
  • Bagagetransfer
  • Een eigen bewegwijzeringsbord op een plaats in Slowakije.

Stuur dit bericht ook naar andere geïnteresseerde wandelaars.

Uncategorized