Welkom op de website Wandelen voor Integratie!

Op zaterdag 25 april 2009 startte Sedat Cakir met een sponsorvoettocht van Zandvoort naar Istanbul. Hiermee maakt hij een verbinding tussen de Noordzee, via Wenen langs de Sultanstrail naar het graf van de sultan in Istanbul aan de Bosporus. Een verbinding tussen Nederland (zijn thuisland) en Turkije (zijn geboorteland).

Nevendoel van deze wandeltocht was om geld in te zamelen voor de Stichting Atay die financiele ondersteuning biedt aan mensen met nierproblemen en kanker en een behandeling behoeven. Kijk voor meer info op www.atay.nl.

De totale afstand van deze tocht is ruim 3.100 kilometer, het verwachtte aantal loopdagen is 110. De landen die onderweg worden aangedaan zijn: Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Servië, Bulgarije en Turkije.

Lees op deze site meer over wandelen, gezondheid en volg Sedat op zijn tocht. De complete wandeling, met routes, is ook te volgen via www.trackr.nl/user/sedatcakir.

Vredeskerk Amsterdam, 6 maart 2010. Buen Camino

9 maart 2010

Sedat Çakır, 6 maart 2010

Vredeskerk Amsterdam

Buen Camino..

Buen Camino, een van de eerste woorden die u hoort als u uw reis naar Santiago de Compostela begint. Het is Spaans voor Goede reis. Mensen die u onderweg tegenkomt en vooral medereizigers, medepelgrims wensen u een goede reis toe.

Dat doet men zonder u persoonlijk te kennen. Een intentie uitspreken, zoals een goede reis wensen,  doet een ander goed en God zorgt dat een goedbedoelde intentie ook uitkomt. Het is een universele taal die wij allemaal begrijpen.

Vroeger zou men ook toegevoegd hebben Deo Volente. Als God het wil. Ook dat is universeel, u hoort het wellicht dagelijks hier in de buurt Inshallah..Als God het wil, in het Arabisch.

Het zijn de universele waarden die ons onderweg naar ons einddoel verbinden. Als men alleen naar de inhoud van de intentie kijkt zonder  op de taal te letten  waarin de intentie uitgesproken wordt, ziet men de schoonheid van de intentie èn van degene die deze uitgesproken heeft.

Buen Camino, zegt u terug. Men groet elkaar en een nieuwe vriendschap is geboren. Zo makkelijk gaat het onderweg naar Santiago de Compostela.

Dat zouden wij dagelijks vaker moeten doen. Elkaar oprecht een goede reis wensen, een goed leven wensen.

Men begint met elkaar te lopen. Soms stilzwijgen, soms pratend. Soms in talen waarin men elkaar niet verstaat maar bijna altijd begrijpt.

Men vraagt wie je bent, wat je bent, waar je vandaan komt. Uit nieuwsgierigheid, als stof voor een gesprek zonder er een oordeel over te hebben. Zonder vooroordelen.

Men praat voluit over de dingen die men belangrijk vindt. Men vraagt wat je heeft bewogen om te lopen, om te pelgrimeren. Men vertelt waarom men loopt. Het zijn vaak erg persoonlijke ervaringen.

Men deelt zijn of haar verhaal met anderen, met jou. Vaak zijn dat momenten van geluk, ook al is het verhaal of de aanleiding soms vol van verdriet. Je weet dat jij met je aanwezigheid en je luisterend oor iemand hebt geholpen. De ander is blij dat hij of zij heeft geholpen door naar jouw verhaal te luisteren. Want dat doe je, je eigen verhaal vertellen.

Santiago de Compostela is de weg van ontmoetingen. Ook de weg van loslaten. Van je dagelijkse leven, van de mensen om je heen, van de mensen die je net hebt ontmoet en nu al weer moet loslaten.

Santiago de compostela  is ook de weg van opnieuw vinden, elkaar weer terugvinden. Geluksgevoel beleven van opnieuw de oude waardes des levens ontdekken.

Bij aankomst in Santiago, als het eindpunt in zicht is, zijn de meeste  pelgrims vaak niet tevreden, men wil de aankomst liever uitstellen.

 De weg erheen was zo leuk. Het is net als ons eigen leven. De weg die wij hebben gelopen, het leven dat wij hebben geleefd, is onderdeel van ons einddoel. Het einddoel geeft soms minder vreugde als de weg erheen. Als je als goed mens hebt geleefd, dus je weg plezierig hebt doorlopen beleef je aan de weg net zoveel, zo niet meer plezier dan bij aankomst op je bestemming.

Veel pelgrims willen dan ook dat gevoel vasthouden en lopen na aankomst in Santiago dan door naar Finisterre. Nog 3 a 4 dagen lopen. Uiteindelijk komt men dan bij de vuurtoren van Finisterre. Daar is de  grote oceaan en  zijn er de rotsen. Je weet het is zover. Het is nu tijd voor berusting in je lot dat het niet meer verder kan. Eindpunt van je reis.

Je bent blij. Maar je bent ook blij dat er nu een nieuwe reis kan beginnen.

Je kunt met een gerust hart en een voldaan gevoel aan je nieuwe reis beginnen.

Voor degenen die nog naar Santiago de compostela willen lopen ga gerust lopen, doe het op het moment dat het voor jou goed voelt. Buen Camino.

Degenen die al hebben gelopen  wens ik ook een Buen Camino op de weg die wij het leven noemen.

Doe het allemaal met heel veel plezier. Toon respect voor alle schepselen van God die je onderweg tegekomt.

Ga met God. Het gaat u allen goed.

Uncategorized

Bestel boek Sultans Trail – Verhalen onderweg naar Istanbul (voorinschrijving)

21 januari 2010

Wij zijn momenteel druk bezig met het schrijven en vormgeven van het Sultans Trail verhalenbundel van Sedat Cakir, Kyra Kuitert, Madelon Franssen, Yvonne Wijnands, Wim Tomassen, Marjan Kerssens, Tini Krom, Annemiek Berkhout, Soraya Cakir door Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Servië, Bulgarije en Turkije. Het wordt een spannende boek met veel leuke verhalen, informatie en mooie foto’s.

Titel: Sultans Trail – Verhalen onderweg naar Istanbul

Aantal pagina’s : 148 inc. omslag

Vierkant 21 x 21 cm

Prijs: normaal 24,95 Euro,  nu bij voorinschrijving 14,95 Euro

Wij doneren van uw bestelling 1 Euro voor elke bestelde boek aan Stichting Atay www.atay.nl

Porto kosten:

1 boek:             2,95 Euro

2 boeken:       3,95 Euro

3 boeken:        4,95 Euro

Bestellingen van 4 of meer boeken worden gratis bezorgd en krijgen een korting van 5%.

Bestellen via email sedatcakir@hotmail.com .

Vermeld aub. in uw mail duidelijk uw naam en adres gegevens, aantal boeken die u wilt bestellen en eventueel factuur gegevens zoals bedrijfsnaam, order nr, kostenplaats etc.

Boeken worden 3/4 week van april 2010 verzonden.

Volg de voetsporen van de sultan!

De Sultan’s Trail, een nieuw Europees langeafstandswandelpad vanWenen naar Istanbul

De historische Sultan’s Trail begint in Wenen, waar Süleyman Kanuni, sultan van het Ottomaanse rijk, in 1529, tijdens zijn veroveringstochten naar het westen, werd tegengehouden. Het pad volgt de Donau door Oostenrijk, delen van Hongarije, Kroatië en Servië. Daarna passeert het de Bulgaarse bergen alvorens de Turkse grens over te steken.

Het pad eindigt bij het graf van de sultan in Istanbul.

In tegenstelling tot zijn verleden vormt De Sultan’s Trail nu juist een pad van de vrede, een ontmoetingsplek voor mensen van álle geloven en culturen. Daarnaast loopt het pad langs vele historische hoogtepunten, zoals bijvoorbeeld het prachtige Kalemegdan fort in Belgrado, Servië.

Omdat het pad regelmatig door afgelegen landelijke gebieden loopt draagt het bij aan de economie van lokale gemeenschappen. Dit, gecombineerd met het feit dat wandelen niet alleen gezond maar ook milieuvriendelijk is, maakt de Sultan’s Trail een voorbeeld van duurzaam toerisme pur sang.

De Sultan’s Trail maakt op sommige plekken gebruik van bestaande Europese langeafstandspaden, waaronder delen van de E8 en de Donauweg. Een deel van de route moet nog worden uitgezet. De pas opgerichte stichting Sultan’s Trail International neemt hierin het voortouw. Ook is de bedoeling dat er een netwerk van accommodaties langs de route komt, afwisselend bij mensen thuis, in herbergen en hotels.

Verschillende ervaren langeafstandswandelaars liepen al over de Sultan’s Trail en allen delen dezelfde mening:

“Het was soms pionieren maar het was een authentieke ervaring. De vele natuurlijke en historische hoogtepunten, het afwisselende landschap en de gastvrijheid van de lokale bevolking droegen hier in grote mate aan bij.”

http://www.sultanstrail.nl

 

 

 

 

 

Uncategorized

Verbod op minaretten. Een reactie van Gied ten Berge

30 november 2009

Aan de redactie van Podium

Trouw

Maarssen 30 november 2009 

Geachte redactie,

Nu is het al een minarettenverbod, maar ook christenen en aanhangers van andere religies en levensbeschouwingen zijn nu aangesproken vanwege een maatschappelijk voelbaar en zich versterkend anti-godsdienstig klimaat. Te veel onverlichte zielen nemen er aan deel, van hoog geleerden tot de bakker om de hoek. Ze lijken bijvoorbeeld al niet te weten dat minaretten waarschijnlijk ontstaan zijn uit de oudste torentjes van de oudste, Syrische christelijke kerken, eigenlijk ‘zuilen’ waarop christelijke asceten, de pilaarheiligen, Gods lof verkondigden! Men praat elkaar na over een ‘achterlijke moslim cultuur’ zonder te beseffen dat zonder de Spaanse islamitische cultuur, de filosofische renaissance van Europa niet mogelijk zou zijn geweest. De Turkse moslim Sedat Cakir die vorig jaar de oude weg naar Santiago ging, vertelde me op die weg tot de conclusie te zijn gekomen dat christenen en moslims niet zo bang moeten zijn voor wederzijdse besmetting, want ze zijn al eeuwen besmet door elkaar, maar weten dat vaak niet!

Het is hoog tijd dat bisschoppen, synodevoorzitters, het liefst ook weer de kerkelijke vredesbeweging (die bijna alleen nog maar ver van huis werkt) het voortouw nemen om de rauwe populistische krachten die ‘de joods-christelijke cultuur’ zeggen te vertegenwoordigen, met kracht tegen te spreken. Vanuit een ‘brandende zorg’ van een ‘Bekennende Kirche’ omdat een redeloos en intolerant Europees heidendom in een nieuwe (vierde?) versie, nu vooral gericht tegen de moslims, de vrijheid van godsdienst  aanvalt. Dat dit populisme opportunistische liberale, maar ook christelijke meelopers kent, is helaas een feit. Te meer reden om nu kleur te bekennen.

Maar zijn er dan geen problemen met de islam, die ‘benoemd’ zouden moeten worden? Natuurlijk wel, maar die horen besproken te worden in een permanente, diepgaande en brede dialoog van Europese christenen, joden en moslims, maar ook van boeddhisten, hindoes en niet-religieuze humanisten. Het zijn namelijk problemen die op iedereen slaan. Ze gaan niet over minaretten of hoofddoekjes (die mijn moeder en mijn tante in het klooster ook droegen!) en niet over praktische of ethische kwesties alleen, maar over gedeelde theologische en filosofische vragen, die de onderlinge vreemdheid uitmaken en die ieders moderniteit betreffen. De spanningen tussen identiteit en universaliteit en de typische Europese religievijandigheid zijn daarbij als gemeenschappelijke thema’s niet te vermijden. Daarvoor is het heel nodig dat we bij onszelf en bij elkaar een vermogen tot inclusiviteit leren aanspreken, waarin ook diepste overtuigingen ter discussie mogen staan. De Nederlandse bisschoppen zouden zich in dit verband eens moeten afvragen, of ze de christenheid in eigen land wel een dienst bewezen hebben door de dialoogstudies binnen hun eigen beroepsopleidingen te schrappen en te kiezen voor eigenheid en exclusiviteit. De kerken zouden samen als signaal een Zondag van de Interreligieuze Ontmoeting en Dialoog kunnen instellen. Tegen mijn vrienden in de vredesbeweging zou ik willen zeggen: het anti-moslim populisme Europa uit, om te beginnen uit Nederland!

Gied ten Berge

Socioloog, oud-medewerker IKVPaxChristi, MA student ‘Wereldreligies in Confrontatie en Dialoog’.

Uncategorized

Het moet een verbindingspad Nederland – Turkije worden

28 november 2009

In: Op Pad (ANWB)

In ‘Kijk Hem Nou’ deze keer aandacht voor een avontuurlijke lange afstandswandelaar. Hij maakte een voettocht van 3500 km naar Istanbul. Een verkenning van een oude route voor het uitzetten van een nieuwe ‘Sultans Trail’.

Verder lezen klik hier

Uncategorized

Video op Youtube Sultan’s Trail en stuk to Wenen.

2 november 2009

Verhaal van Wim Tomassen..Erg leuk..

1 november 2009

2707

     Kippenvelmoment:  Sedat en Kyra komen over de grens

De geluiden van de stad sijpelen geleidelijk door het raam als ik in Edirne wakker word na een enerverende nacht in het vliegtuig en in de bus.

In Istanbul op het vliegveld staat een man met een papier, waarop onze 3 namen staan en een vierde naam. Waar is nummer 4 ? We bellen Sedat uit bed en alles komt in orde.

We ontmoeten de “meisjes”; Het ontbijt, dat bestaat uit tomaat, kaas, komkommer, olijven en cai is typisch en zal ons de hele tocht begeleiden.

We bezoeken een moskee, drinken een “Türk kahve” om erin te komen, stappen met enkele journalisten in een busje stappen en rijden naar de grens.

Daar komen ze, Sedat en Kyra. Annemieke vindt dit haar mooiste moment. De persconferentie verloopt goed. De “apkus” smaken lekker en de tocht op Turkse bodem begint begeleid door de ” jandarma”. We krijgen nu ook ons “Suleymantrail-paspoort” dat ons op onze wandeling begeleidt.

2907

Na het ontbijt koopt Sedat nog gauw enkele kranten, waar we in staan te pronken en we lopen de stad uit. Maar wat gebeurt er…?

Sedat wordt herkend, vanwege de foto in de krant; mensen willen met hem praten; Sedat praat graag met de mensen; dit is allemaal heel speciaal en de vertraging, ja die hoort erbij.

Al gauw maken we kennis met Sedats regelknobbel: Waar is hij nu weer? Opeens staat er een enorme zak druiven voor ons die hij “kijk daar, bij die boer”gekocht heeft;  …even later zwaait hij naar ons van achter op een brommer. “Ja ik moest even de weg verkennen”… in het volgende dorp laat hij zich door de burgemeester naar de winkel rijden om onze lunch in te kopen. De trend is gezet op deze eerste dag.

We horen de voorbidder vanaf de minaret, omdat het na twaalven is, we voelen de verkoelende wind , omdat we niet ver van de zee af zitten en boven ons schieten de zwaluwen door de strakblauwe hemel.

In een lang lint lopen we naar het volgende dorp, waar de mirabelles goudgeel van de takken in het oog springen. Go, wat lekker. In het volgende dorp tijdens het drinken van onze cai maakt Sedat alvast een praatje met de burgemeester. “Kunnen we hier ergens slapen?”. Ja hoor; op de wei bij de school en een kraan is iets verderop. Maar …wat gebeurt er nu. Ongeveer 10 vrouwen komen aanlopen en bieden ons brood en fruit aan. We zijn er gewoon stil van, van zo’n gastvrijheid  en dit zal een van onze mooiste herinneringen blijven, vooral ook omdat het allemaal zo vanzelfsprekend is. Die nacht wordt “opgevrolijkt” door het geblaf van honden; ze houden menigeen van ons uit de slaap. Dan om 05.00 u. de sprekende minaret; ook daar moeten we nog aan wennen. In het café worden oude kranten uitgespreid als ze ons met ons ontbijt aan zien komen. We eten er goed van en hebben veel plezier. Dan moeten we, helaas nu al, afscheid van Kyra nemen. Haar werk roept.

 

                Wat gebeurt er als we Yvonne niet meer zien?

De burgemeester neemt ons mee naar een aquaduct, dat vroeger Edirne van water voorzag  Vandaar klimmen we, lopen door het veld en slaan we rechtsaf naar een dorp; hier is een café zonder cafébaas, die direkt opgetrommeld wordt als we zitten en na enige aarzeling cai voor ons maakt. Yvonne loopt vooraan en als ze verdwenen is weten we al van verre: ze heeft een theehuis gevonden. Plotseling duikt de jandarma op en begeleidt ons naar het dorp. Daar zit dus Yvonne al; dan komt er een man aan met een grote schaal honing. Wat smaakt dat lekker. Na het dorp slaan we linksaf en lopen langs een meertje. In het volgende dorp wachten we en dan blijkt dat de anderen lekker gezwommen hebben. Dus als de lijnen te lang worden ga je het een en ander missen. We halen boodschappen bij DIA. Thuis is Dia mijn vrouw, in Portugal heet ze “bom dia” en hier is DIA een supermarkt. Je komt ze ook overal tegen. In de kazerne worden we ook gastvrij onthaald, maar voor we aankomen rent een man achter ons aan komt met een zak vol pruimen. We lunchen  en vertrekken zonder Madelon. Ze komt later weer bij ons in een café, waar enkele Turken uit Mannheim ons een rondje geven..Naar het volgende dorp wordt het lint weer heel lang “waar blijven ze toch?”

Yvonne voor ons is verdwenen; ze heeft dus een theehuis gevonden. Tine is heel blij dat ze er eindelijk is. Een cai en nog een cai en nog een cai. De burgemeester geeft ons onderdak en ik praat via een leraar Engels als tolk met hem.  Frans

speelt “dede”(=opa) en wordt omzwermd door kinderen.

                  Bu gün bayram olacak –en de dag zal een feest zijn

300709

Deze dag zijn Dia en ik 40 jaar getrouwd. Ik bel Dia, die in Tirol aan het fietsen is en we zingen met z’n allen “Lang zullen ze leven…” Dat is een heel mooi moment

’s morgens bij het ontbijt begeleid door blaffende honden en begroet door een milde  ochtendzon. De wandeling is navenant en weer op de weg staan,  alsof het afgesproken is, een trekker en 2 Vespa’s klaar om een gratis ritje aan te bieden. In het café trakteer ik want “deze dag zal een feest zijn”  dan lopen we zigzaggend door de velden tot in het theehuis bij de stad, waar journalisten ons opwachten om Sedat te interviewen en foto’s te maken en waar ik mijn tent droog.

                      Hamam – Badhuis                       

Sedat heeft iemand gevonden die ons naar het badhuis brengt. Hup erin; na een 20 minuten worden we stevig geschrobd en na een half uurtje voelen we ons “als herboren uit zonnegloren en een zucht van de ziedende zee”. Dat is weer eens heel wat anders. We eten “köfte”en verlaten de stad en zeggen tegen iedereen die het horen wil  “merhaba, merhaba, merhaba” af en toe afgewisseld met “gün aydin” of “hos bulduk”. Als we een man tegenkomen die ons aanspreekt roept Frans “Olanda, Olanda”. Eeven later zegt Sedat dan dat de man ons vroeg of we het niet warm hadden. We lopen langs kazernes, terwijl passerende Turken ons toezwaaien en vooral de dames onder ons op het oog hebben. We slapen met vele muggen bij een vervallen huis.

310709       Cai Cai Cai

’s morgens zo gauw mogelijk op zoek naar een ontbijt; een gedroogde vijg is ook niet alles denkt Madelon. Na een uur kunnen we ontbijten: karpuz, cai, domates, salatalik en nog een cai en nog een cai.of kaveh. Iemand maakt een broodje kaas voor onderweg een ander likt zijn blaren of schrijft in zijn dagboek, tot we opstappen, binnendoor tussen de zonnenbloemen richting watertoren die maar niet dichterbij wil komen. Het is goed dat er stoppelvelden zijn want dat loopt beter dan door het graan en wat drinken we in het volgende café ja hoor cai, cai, cai. In de moskee doen  Frans en ik doen er een tukkie. Sedat organiseert een maaltijd en begeleiding naar het volgende dorp. We maken een schitterende wandeling door de heuvels en in de verte zien we de bui hangen maar zelf blijven we droog (zou Süleyman ons beschermen?) Aan de oever van de rivier zijn hier na WO I veel mensen vermoord omdat toen Grieken uit Turkije en Turken uit Griekenland en Bulgarije verdreven werden. Afschuwelijke gedachte !

De zwager van onze man in Edirne ontvangt ons leidt ons langs de bron met heerlijk water en langs Romeinse uitgravingen. Edirne heette Hadrianapolis ofwel de stad van Hadrianus. Weer zeer gastvrij onthaald op karpuz, domates, salatalik + cai, cai, cai en lekkere deegwaren. Hij laat ons zijn huis zien, een zeer oude woning en vroeger het huis van een grieks-orthodox priester.

We komen in de stad aan en slapen in een hotel.

010809               Bülent Türker-VIP-

’s morgens is  de bakker is al open en de politie meldt zich ook. We zwerven door de velden, zien een man zien aankomen die denkt dat we illegalen zijn en ons de weg wijst; dan zoeken we de macadamweg weer op maar die route wordt versperd. Sedat zet zijn ulrtasoon apparaatje aan en bij een hond helpt het niet; die moet stokdoof zijn. Nog 1 kilometertje zegt Sedat. Maar mijn vermoeden klopt: het zijn er nog 6. We komen in Vizé en worden opgewacht door Bülent Türker. Eerst  persconferentie met frisdrank en koekjes; dan eten en naar het huis van Bülent, waar we mogen overnachten.  Dat vinden we allemaal wel heel erg sympathiek. ’s Avonds naar het concert in VIPzetels luisteren en kijken naar drie groepen waaronder een folkgroep met een geweldige lepelslaander. We zitten tussendoor te barsten van de slaap.

 

020809            het lichaam – je ziet er mee af

Ontbijt in de stad. De eigenaar biedt het ons aan en uit dankbaarheid zingen we het prachtige lied van “Vader Jakob…Na de stadsbezichtiging zien we de vlakte, waar

Alexander zijn kamp opgeslagen heeft, Vizé = toestemming( om te overnachten) We bezoeken de toren, een romeinse arena en Frans en ik drinken koffie in een café waarvan de eigenaar heel enthousiast is en op de foto gaat met…de Turkse vlag om zich heen gedrapeerd. We hebben veel plezier en vinden zowaar ook nog een stift(=keçeli kalem) Na de middag lopen we parallel aan de macadamweg en zien na een veel herhaald  “merhaba” de stad Saray. En wat gebeurt daar? De volgende morgen melden zich 5 mensen ziek, vier girls en sunny boy. Frans, Sedat en Yvonne  gaan de weg alvast verkennen.

030809

Ik word verwend met cola, koekjes en bouillon. Dus de volgende mnorgen weer topfit. Tini en ik laten ons afzetten bij de drie verkenners.  We gaan van de weg af komen op een geitenpad uit, kruisen een beekje, lopen zonder pad op kompas en af en toe de huid schrammend door het bos, volgen een overwoekerd karrenspoor, dan weer een geitenpad over de heide, en komen op de weg uit. Weer op de weg

eten we hele lekkere buffelyoghurt. We steken over,  komen na wat omzwervingen (hebben we niet veel meer gelopen dan 330 km????) weer op de weg  en komen in het dorp waar de drie girls al alles geregeld hebben. Overnachting in een leegstaand huis waar de loodgieter nog snel even de douche met twee uitgangen gemonteerd heeft  “s Avonds lekker eten op het plein naast een wijd en zijn bekende bron.

                      Wereldoorlog I en interne crisis

040809

Sedat, onze patroonheilige zorgt ervoor dat alles loopt als een trein. Twee mannen laten ons een tunnel uit WO I zien. Verbazingwekkend goed geconserveerd. We lopen zo’n 50 meter de gang in die smal en heel hoog is.

Uitleg bij een monument ter nagedachtenis aan Turkse soldaten die daar in 1912 vermoord zijn

 “we gaan niet verder meer…”. Ik loop door op zoek naar een oplossing. De vriend van Madelon belt, ziet op Google de GPS van Sedat oplichten en zegt: “over 2 km. Kom je bij een weg”. Dezelfde weg die ik gevonden had.

                       Gastvrijheid bij Marianne

Het leed is geleden. Bij Marianne en haar man worden we uitzonderlijk gastvrij onthaald. Een lekkere douche, zwemmen, witte wijn een koningsmaal en een discussie op volle toeren, terwijl we heel kort het gehuil van de jakhalzen horen.

050809

’s Morgens nog eens een koninklijk ontbijt en het werk van Marianne gezien. Voor haar werk, o.a. wandkleden, terracotta, laat ze zich vooral door de natuur inspireren.

                  Gezinshereniging

Wie staat daar midden op de weg op ons nee niet op ons op haar Sedat te wachten? Sedat zijn vrouw en Soraya hun dochter. Dit wordt voor haar het mooiste moment zei ze later Na een extra lange pauze nodigt Frans ons zwierig uit hem te volgen. We  zien voor het eerst de contouren van Istanbul in de verte.    

De jandarma roept een “time out “uit en we krijgen van het dorp achter ons frisdrank en stepels in ons paspoort.  Dit oponthoud heeft voor Frans nog een staartje maar “de soep wordt minder heet…”.

Dan in het politiebusje eerst eten zei duimelot, dan een rondleiding met cai een een eendenkuiken op tafel en uiteindelijk op zoek naar een hotel. Sedat belt Turvan en ja hoor ze hebben plaats.

070809      Topkapi

Richting Topkapi, waar we om 16.00 u. officiëel ontvangen zullen worden. Op het plein ervoor komt Slavka ons tegemoet “Ik dacht het al, dat jullie de wandelaars waren, omdat zij, en ze wijst op Annemieke, een oranje broek draagt. Bas is er ook.  

In de tuin het het paleis worden we begroet door de Turkse pers en een vertegenwoordigster van het ministerie van cultuur. De sessie neemt wat tijd in beslag en enkele toeristen, als ze horen wat we gedaan hebben applaudisseren.

Daarna drinken we wat en Frans houdt een mooie toespraak; hij eindigt met een stukje toiletpapier dat de naam  “scheetje”, die hij aan sedat geeft moet symboliseren.

080809    De Nederlandse consul

Als ultieme afsluiting staat er nog een receptie op het Nederlandse consulaat op het programma. We worden heel vriendelijk ontvangen. Heel ongedwongen.  Consul Onno zet officiële stempels in ons paspoort. Marc interviewt ons en na een laatste foto op het bordes verlaten we het consulaat.

Vanaf nu kan ieder weer z’n eigen gang gaan.

Zo komt een eind aan een wandeling, die begon in Zandvoort en zo wordt een begin gemaakt met het ontwikkelen van een wandelroute van Wenen naar Istanbul.

Zo is een begin gemaakt met het projekt “Atay”. In Het consulaat hebben Frans en ik er al met een zelfgemaakte cheque op gewezen dat we ongeveer € 3.500.= bijeengebracht hebben voor dit projekt. En dit is, hopen we, nog maar het begin.

   

We trekken de heuvels in en lopen zigzaggend door de velden tot we de stad zien die we na enige omzwervingen bereiken en waar journalisten ons opwachten om het verhaal van Sedat op te schrijven en enkele foto’s te maken en ik mijn tent droog

2707

De geluiden van de stad sijpelen geleidelijk door het raam als ik in Edirne wakker word na een enerverende nacht.

De vorige dag begon de reis eigenlijk in Dordrecht. Daar loopt een man door het gangpad die mijn schoenen herkent, ook al heeft hij ze nog nooit gezien. “Ben jij Wim”?  “Ja, ik ben Wim, en dan moet jij Frans zijn”. Op Schiphol heb ik voor we in het vliegtuig stappen nog een bijzondere ontmoeting. Een vrouw loopt me voorbij, kijkt om, komt terug en vraagt of ik mijnheer Tomassen ben, Ja, zeg ik ik ben Wim Tomassen. “Dan heb ik 43 jaar geleden bij u in de klas gezeten”. Ik zeg dat ik complimenten graag hoor, want nadat 43 jaar leven over mijn gezicht heen zijn gegaan herkent ze me nog. Toen ze later zei dat ze destijds verliefd op me was geweest begreep ik dat er ook andere factoren in het spel waren en dat dempte mijn “geluk”.

We ontmoeten Yvonne en gaan aan boord. Het vliegtuig zit aardig vol; we stijgen op en vliegen met een omweg naar Istanbul waar we eerst een gezondheidsformulier moeten invullen. Daar staat een man met een stuk papier met 4 namen. Waar is de vierde man? We bellen Sedat uit bed en die zegt dat de man zich teruggetrokken heeft. We bussen naar Edirne. Al snel slaap ik en word wakker in Edirne, waar ik op mijn kamer doorslaap.

2807

De volgende morgen maak ik kennis met de “girls”; we krijgen een goed ontbijt met tomaat, kaas, komkommer, olijven en cai,  ingrediënten, die onze hele tocht zullen kruiden.

Na een wandeling in Edirne met een bezoek aan de moskee, mijn eerste kennismaking met de wereld van de islam en na een Türk kahvese, die uitstekend smaakt gaan we naar het verkeersbureau, waar we met enkele journalisten in een busje stappen en naar de grens rijden.

Daar komen Sedat en Kyra aanlopen. Hup naar de VIP room en na enkele toespraken van de autoriteiten, Sedat en Kyra en na de lekkere “apkus” lopen we terug naar Edirne. In Edirne krijgen we ons “sultantrailpaspoort” dat ons op onze wandeling zal begeleiden en helpen.

2907

Na een stevig ontbijt en na een bezoek aan de begraafplaats achter de moskee vertrekken we. Sedat koopt nog gauw enkele kranten, waar we in staan te pronken.

Als we de stad uitlopen wordt sedat steeds aangehouden omdat mensen hem herkennen van de foto in de kranten. Een heel speciaal gevoel moet dat geven.

Dan zijn we op het platteland en maken we kennis met de organisatiedriften van Sedat: Opeens komt hij aanzetten met een grote zak druiven…even later rijdt hij ons achterop een brommer voorbij om de weg te verkennen. In het volgende dorp rijdt de burgemeester hem naar een winkel om onze lunch in te kopen. De minaret spreekt als de zon over haar hoogtepunt heen is, de wind verkoelt onder een strakblauwe hemel en de mussen geven me een weemoedige herinnering aan vroeger.

We lopen in een lang lint naar het volgende dorp en zien de mirabelees goudgeel aan de bomen hangen. Go, wat waren die lekker. We lopen door drinken in het volgende dorp ja, wat anders dan cai en Sedat maakt weer een praatje met de burgemeester. Deze geeft ons een terrein bij de school; we hebben ook een kraanne wat gebeurt er als we eenmaal staan: 5, 6 vrouwen komen aanlopen en bieden ons uit gastvrijheid brood en fruit aan. Dat is een moment dat we niet gauw zullen vergeten; we zijn allemaal een beetje stil en een beetje ontroerd door dit gebaar dat met een vanzelfsprekendheid plaatsvindt alsof je dat overal zou gebeuren. De nacht wordt “opgevrolijkt” door blaffende honden die menige wandelaar uit zijn slaap houden. Om 5.00 wordt de koran gereciteerd en om 7.00 u gaan we naar het café met ons ontbijt. De place mats van oude kranten worden uitgespreid en daarna ontbijt met veel vocht en plezier; we nemen afscheid van Kyra. Helaas, haar werk roept. We bezoeken samen met de burgemeester een aquaduct, dat vroeger Edirne van water voorzag omdat het water hier zo goed is . We klimmen, lopen door het veld en als we rechts af slaan roept een man die zijn koeien hoedt ons toe dat hij blij is ons te zien. In het dorp is een café maar geen cafébaas. Die wordt opgetrommeld en die maakt na enigeaarzeling cai voor ons. Yvonne is onze sterre van het land en wijst ons de weg. Plotseling duikt de jandarma op en begeleidt ons naar het dorp. Hier zitten we net of Yvonne duikt in een theebad en de overbuurman komt met een grote schaal verse honing aanzetten. Wat smaakte dat lekker. De jandarma draagt ons over en we lopen het dorp weer uit. We slaan linksaf en komen bij een meertje. Als we in het volgende dorp op de rest wachten blijkt iedereen gezwommen te hebben. Zo mis je nogal wat als de lijnen te lang worden. In het theehuis wordt gekaart, gerookt en cai gedronken. Wij doen alleen het laatste. We halen boodschappen bij DIA. Thuis is Dia mijn vrouw, in Portugal heet ze “bom dia” en hier is DIA een supermarkt. Je komt ze ook overal tegen. We lopen naar de kazerne en zijn er bijna als een man achter ons aangeredn komt met een zak vol lekkere pruimen die we ook nog kunnen wassen. Wat een service! In de kazeren is het onthaal weer heel gastvrij met cai. We eten flink en nadat Madelon aanvankelijk zou blijven, wordt ze later toch nog naar ons gebracht in een café, waar enekel Turken uit Mannheim ons een rondje geven..Naar het volgende dorp wordt het lint weer heel lang “waar blijven ze toch?”

Als Yvonne voor ons verdwenen is betekent dat dat ze een cafégevonden heeft. Tine is daar heel blij om want ze heeft het gehad. ’N Cai en nog een en nog een en nog een. De burgemeester komt met een leraar Engels als tolk met ons praten en Frans

Speelt edde en wordt omzwermd door een aantal kinderen en een meisje dat al heel goed Engels spreekt. Ik praat met de burgemmeester met name over de E.U en de eventuele teotrreding van Turkije over kosten van levensonderhoud. Via hem hoor ik natuurlijk wat de Turkse media daarover schrijven en dat klopt niet altijd denk ik.

300709

’s Morgens als we bij het café zitten te ontbijten volgt een ontroerend moment voor mij. Dia en ik zijn dan 40 jaar getrouwd. Ik bel Dia op die in Tirol aan het fietsen is en we zingen met z’n allen “Lang zullen ze leven…”

Dat is een heel mooi moment zo ’s morgens vroeg  bij het ontbijt met om ons heen enkele blaffende honden die ons begeleiden en een ochtendzon die ons gezang begroet met haar reeds warme stralen en een zuchtje wind. We lopen het dorp uit door de velden. Een mooie wandeling en aan de andere kant komen we op de weg uit, waar alsof het afgesproken is een trekker en 2 Vespa’s klaar staan om enkelen van ons een gratis ritje naar het dorp aan te bieden. De rest wordt begeleid door enkele nieuwsgierig bl;affende honden. In het café trakteer ik want “deze dag zal een feest zijn” We trekken de heuvels in en lopen zigzaggend door de velden tot we de stad zien die we na enige omzwervingen bereiken en waar journalisten ons opwachten om het verhaal van Sedat op te schrijven en enkele foto’s te maken en ik mijn tent droog

We lopen de stad in en wat biedt zich aan: EEN BADHUIS.  Hup erin zeggen Frans en ik tegen elkaar. We liggen goed te zweten en worden stevig geschrobd en na een half uurtje rust voelen we ons “als herboren uit zonnegloren en een zucht van de ziedende zee”. Dat was een heel lekker intermezzo. We eten een ijsje en na een stevige maaltijd van köfti yoghurt ajuin tomaat en lopen we de stad weer uit tegen iedereen die we tegen komen zeggen we merhaba, merhaba, merhaba af en toe afwisselend met gun aydin of iyi aksamlar en hos bulduk en Allah rahatlik versin als we naar bed gaan. Soms komen we iemand tegen die wat zegt en dan roept Frans “Olanda, Olanda”. Sedat zegt dan even later dat de man ons vroeg of we het niet warm hadden. We lopen enekel uren langs kazernes over een weg in aanleg terwijl passerende Turken ons toezwaaien en vooral de dames onder ons op het oog hebben. We slapen ondanks de muggen bij een vervallen huis langs de weg. Frans zoekt wapening tegen de kou en

310709

’s morgens zijn we gauw weg want iedereen heeft honger en een gedroogde vijg is ook niet alles denkt Madelon. Iedereen  wil in het volgende dorp dorp ontbijten

We lopen het dorp in naar de minaret waar we dus ontbijten: karpuz, cai, domates, salatalik en nog een cai en nog een cai.of kaveh. Iemand maakt een broodje kaas voor onderweg en hoort “dat is typisch Nederlands!” Iedereen likt zijn blaren en andere wonden en daar gaan we binnendoor tussen de zonnenbloemen richting watertoren die maar niet dichterbij wil komen. We lopen door “karpuz”velden maar niemand wil even proeven. Het is goed dat er stoppelvelden zijn want dat loopt beter dan door het graan en wat drinken we in het volgende café ja hoor cai, cai, cai. We bezoeken de moskee en Frans en ik doen er een tukkie. Na het eten (georganiseerd door Sedat) worden we begeleid door twee jongens naar het volgende dorp. Een schitterende wandeling door de heuvels en langs een kamp van Roma die van wat afval een stevig onderkomen kunnen bouwen. We zien overal de bui hangen maar zelf blijven we droog (zou Süleyman ons beschermen?)Even blijven we stilstaan bij de wilde taferelen die zich aan de oever van de rivier afgespeeld hebben in de tijd na wereldoorlog I, toen Grieken uit Turkije en Turken uit Griekenland en Bulgarije verdreven werden. Een situatie die miljoenen doden egkost heeft. Afschuwelijk!

In het dorp wacht de zwager van onze man in Edirne. Hij laat ons een bron zien met heerlijk water en langs Romeinse uitgravingen. Edirne heet ook wel Hadrianapolis ofwel de stad van Hadrianus een romeinse keizer. We worden zeer zeer gastvrij onthaald op ja wat is er lekkerder dan veel vocht na een dagtocht en dat vocht zit in karpu, domates, en salatalik + cai, cai, cai en lekkere deegwaren. Dan laat hij ons zijn huis zien. Het was het huis van een grieks-orthodox priester, waar ook bijeenkomsten gehouden werden en zelfs nog de vorm van de oven te zien is waarin het brood gebakken werd.

We lopen door een smalle straat en worden begroet alsof we de vierdaagse van Edirne aan het lopen zijn. Een beetje Nijmegen..

We komen in de stad aan en slapen in een hotel.

010809

 Na een goede nachtrust zijn we ’s morgens weer vroeg op pad. De bakker is al open en de café’s hebben ook al bezoekers. De politie meldt zich ook weer. Dan van de weg af door de velden; we zwerven wat tot we een man zien aankomen die denkt dat we illegalen zijn en ons eten en drinken aanbiedt. Hij wijst ons de weg tot we democratisch besluiten de macadamweg weer op te zoeken. Die route wordt versperd maar Sedat zet zijn ulrtasoon apparaatje even aan en met de staart tussen de benen verdwijnen de honde op een na die heel erg doof moet zijn. En wat zien we op de weg: de politie die precies op dat punt op ons staat te wachten. Nog 1 kilometertje zegt Sedat. Maar ik weet wel beter en mijn vermoeden klopt. Het zijn er nog 5 of 6. Moe zitten we in de tuin en drinken cai. Dan komen we in Vizé aan en worden opgewacht door Bülent Türker die ons bedeleidt naar het cultuurcentrum, waar de tafels klaar staan met koekjes en drankjes en waar Sedat met de burgemeester praat en een persconferentie houdt. Bülent nodigt ons uit bij hem thuis te overnachten Op weg naar zijn huis krijgen we ook nog een maaltijd aangeboden Dat vinden we allemaal wel heel erg sympathiek. Als ieder zijn stek gevonden heeft gaan we naar het concert.We zitten in VIPzetels naar drie groepen te kijken en te luisteren waaronder een zangeres met benen die meer indruk maken dan haar stem en een folkgroep die heel goed is, vooral de lepelslaander in de groep, en de mensen laat bewegen en dansen. We maken wat foto’s, dansen op de muziek en zitten tussendoor te barsten van de slaap. Om 12.00 gaan we naar bed.

020809

De volgende morgen krijgen we een ontbijt in de stad. De eigenaar biedt ons het eten en drinken aan uit gastvrijheoid en wij zingen als dank het prachtige lied van “Vader Jakob…” en daarna stadsbezichtiging in een busje. Hier heeft dus Alexander met zijn leger zijn kamp opgeslagen, Vizé = toestemming( om te overnachten) We bezoeken de toren op het hoogste punt, een romeinse arena waar ik een lied zing. Dan gaan Frans en ik de stad in en komen in een café waarvan de eigenaar thee en koffie aanbiedt en op de foto gaat met…de Turkse vlag om zich heen gedrapeerd. We hebben veel plezier en vinden zowaar ook nog een stift(=keçeli kalem) om de steen, opgedragen aan 40 jaar huwelijk  te beschrijven. Na de middag lopen we weer verder. We lopen parallel aan de macadamweg en komen onder regelmatig “merhaba” in het volgende dorp met café en cai of limonata aan, die we hier ook weer aangeboden krijgen. In de verte zien we de stad liggen en om 20.00 vallen we de stad binnen, gaan naar het hotel in Saray en wat gebeurt er…de volgende morgen melden zich 5 mensen ziek, vier girls en sunny boy. Frans, Sedat en Yvonne  gaan door om de weg alvast te verkennen.

030809

Ik word verwend met cola, koekjes en bouillon. Dus het ligt voor de hand dat ik de volgende mnorgen weer topfit ben en een busje van het hotel ons bij de groep afzet. Annemiek, Madelon en Marjan zijn er wat slechter aan toe. Die worden naar Anamandira  of Ankala gebracht.  We gaan van de weg af komen op een geitenpad uit, kruisen een beekje, lopen zonder pad op kompas en af en toe de huid openhalend door het bos, volgen een overwoekerd karrenspoor, dan weer een geitenpad over de heide, en komen op de weg uit. Daar staat een uitspanninkje waar we uitrusten en buffelyoghurt eten. Ik heb zelden zo’n lekkere yoghurt gegeten. Dan nog een karpuz en een foto van een jong katje dat zich wentelt in de zon. We steken over en proberen daar onze weg te vinden, komen bij een afgraving en na wat omzwervingen (hebben we niet veel meer gelopen dan 330 km????) komen we weer op de weg uit, zien rechts een “pik nik” en komen in het dorp waar de drie girls al alles geregeld hebben. We overnachten in een leegstaand huis waar de loodgieter nog snel even de douche met twee uitgangen gemonteerd heeft  (weet je nog Frans…?) “s Avonds eten in het eethuis met de studente Engels als tolk en op het plein een wijd en zijn bekende bron waar we de volgende morgen ons water kunnen meenemen.

040809

Ik slaap goed en na een lekker ontbijt van brood, kaas, tomaat en cai ( weer op voorspraak van Sedat, onze patroonheilige die zorgt dat alles loopt als een trein) gaan we op stap met twee jongens die ons een tunnel uit WO I laten zien. Verbazingwekkend goed geconserveerd. We lopen zo’n 50 meter de gang in die smal en heel hoog is. Hij lijkt wel gebouwd voor de eeuwigheid.

Dan krijgen we uitleg bij een monument ter nagedachtenis aan Turkse soldaten die daar door Bulgaarse en Russische troepen in 1912 vermoord zijn

We lopen teveel te struinen en dat leidt tot een crisis en een zitactie “we gaan niet verder meer…”. Ik loop door om een oplossing te vinden en dan biedt zich ergens anders ook een oplossing aan. De vriend van Madelon belt, ziet op Google de GPS van Sedat oplichten en zegt: “over 2 km. Kom je bij een weg”. Dezelfde weg dus die ik gevonden had. We hebben over militair terrein gelopen en dat verklaart het gebrek aan wegen. Maar nu is het leed geleden. We worden opgehaald enkomen aan bij  het huis van Marianne en haar man. Daar worden we uitzonderlijk gastvrij onthaald. Ik begin met een lekkere douche, drink veel water, ga zwemmen, drink witte wijn en de gezamenlijke maaltijd van rijst, vlees, salade, yoghurt, olijven, komkommer en wijn is een koningsmaal. Ondertussen loopt de discussie op volle toeren over politiek, het land en het werk en luisteren we naar het gehuil van de jakhalzen.

050809

’s Morgens begeleidt Marianne ons na een koninklijk ontbijt met honing uit eigen korf, want Marianne is ook imker naast haar creatieve bezigheden. Voor haar werk, o.a. wandkleden, terracotta, laat ze zich vooral door de natuur inspireren, met name door dat, wat ze in de natuur vindt, zoals takken, zaden, bladeren. We lopen naar het volgende dorp. Tini filmt vandaag en probeert enkele laagvliegende zwaluwen vast te leggen, maar dat valt niet mee.

En wie staat daar midden op de weg op ons nee niet op ons op haar Sedat te wachten? Sedat zijn vrouw en Soraya hun dochter. Dit wordt een heel warm moment, voor haar het mooiste moment, zoals ze later zei. We nemen een extra lange pauze en als ze “Himmelhochjauchzend” weer aan elkaars aanwezigheid gewend zijn nodigt Frans iedereen heel zwierig uit hem te volgen, nemen we afscheid van Marianne en haar man en lopen we langs het meer richting Istanbul. Een heel mooie wandeling tussen boomaanplant en water in. Madelon en Soraya nemen nog even een duik. We zien voor het eerst de contouren van Istanbul in de verte.   

De jandarma begeleidt ons zo goed dat ze een “time out “uitroept om ons te laten genieten van koele frisdranken, gesponsord door het dorp dat we net achter ons hebben gelaten. Tevens worde de paspoorten bestempeld, Dit oponthoud heeft voor Frans nog een staartje maar “de soep wordt minder heet…”.

Vlak voor Istanbul gaan we in een politiebusje naar een restaurant, eten goed, krijgen een rondleiding en cai bij het waterleidingbedrijf, waar een jong eendje en Soraya het goed kunnen vinden met elkaar. Dan rijden we op zoek naar een hotel naar Istanbul. Sedat belt Turvan en ja hoor ze hebben plaats. De politie begeleidt ons tot de grens van haar territorium en we nemen twee taxi’s naar Turvan.

070809 

We douchen, ontbijten en bezoeken Istanbul. In de loop van de middag lopen we richting Topkapi, waar we om 16.00 u. officiëel ontvangen zullen worden. Op het plein ervoor komt een vrouw op ons af en vraagt of we de groep wandelaars uit Nederland zijn. Ja hoor. Ik dacht het al omdat zij, en ze wijst op Annemieke, een oranje broek draagt. Bas is er ook; hij is verantwoordelijk voor de communicatie binnen de Turks-Nederlandse vereniging.

Slavka, zo heet ze, maakt foto’s van ons en vooral van Sedat, zijn vrouw en Soraya.

In de tuin het het paleis worden we begroet door de Turkse pers en een vertegenwoordigster van het ministerie van cultuur. De sessie neemt wat tijd in beslag en enkele toeristen willen weten wat er aan de hand is. Als ze horen dat we wandelend Istanbul bereikt hebben beginnen enkelen spontaan te applaudisseren.

Na het officiële gedeelte drinken we wat en Frans houdt een mooie toespraak  en eindigt met een stukje toiletpapier dat zijn benaming “scheetje”voor Sedat symboliseert. Dan gaan we naar ons hotel moe maar voldaan, zoals dat heet.

080809

Als ultieme afsluiting staat er nog een receptie op het Nederlandse consulaat op het programma. We lopen er naar toe en worden heel vriendelijk ontvangen. We drinken een kop koffie en krijgen een klein gebakje aangeboden. Allemaal heel plezierig en ongedwongen.  Consul Onno zet officiële stempels in ons paspoort. Marc interviewt ons en na een laatste foto op het bordes verlaten we het consulaat.

Vanaf nu kan ieder weer z’n gang gaan. Enkelen zullen met de bus naar een badplaats gaan. Sedat en zijn fezin hebben hun eigen agenda. Madelon wil graag naar huis en Frans ook. Yvonne en ik zullen pas 13 augustus naar huis vliegen. We kunnen dus Istanbul uitvoerig bekijken en dat doen we ook ieder op zijn eigen manier.

Zo komt een eind aan een wandeling, die begon in Zandvoort en wordt een begin gemaakt met het ontwikkelen van een wandelroute van Wenen naar Istanbul.

Deze wandelroute zou op den duur helemaal bewegwijzerd moeten worden, waarbij een beroep gedaan zal worden op plaatselijke medewerking van belangstellenden. Sedat heeft daar in zijn gesprekken met burgemeesters en belangstellenden al op aangestuurd.

En daarnaast is er natuurlijk het projekt “Atay”. Een projekt dat meer inhoud zal krijgen naamate er meer sponsorgeld beschikbaar komt. In Het consulaat hebben Frans en ik er al met een zelfgemaakte cheque op gewezen dat we ongeveer € 3.500.= bijeengebracht hebben voor dit projekt. En dit is dus nog maar het begin van hopelijk nog meer substantiële bijdragen aan het ziekenhuis, waar kinderen met leukemie behandeld worden.

 We trekken de heuvels in en lopen zigzaggend door de velden tot we de stad zien die we na enige omzwervingen bereiken en waar journalisten ons opwachten om het verhaal van Sedat op te schrijven en enkele foto’s te maken en ik mijn tent droog

 

Uncategorized

Verslag van Yvonne.

10 oktober 2009

Verslag van Yvonne kunnen jullie lezen op de dagverslagen vanaf 27 juli 2009. Als kompleet verhaal is het ook beschikbaar en op aanvraag kan het naar jullie worden verzonden.

Tot slot

Terugkijkend op de tocht komt er natuurlijk weer van alles naar boven: de gastvrijheid en de behulpzaamheid van de Turkse bevolking in de dorpen was overwhelming. Opvallend was wel de afwezigheid van de vrouwen. In de overvloed van theehuizen bevinden zich alleen mannen. Deze keken veelal erg op als we aankwamen en als ik als eerste aankwam bekeken ze me met argusogen: een vrouw alleen in kniekorte broek met en soms zonder rugzak, kan dat wel? Ook als ik ging afrekenen gingen ze veelal eerst naar Sedat, niet alleen omdat ik de taal niet sprak maar duidelijk ook omdat ze niet gewend waren dat een vrouw dit deed. Ik zag hier wel de lol van in, maar er moet daar nog veel gebeuren w.b. vrouwenemancipatie.  

De begeleiding van de politie, alhoewel aanvankelijk ongewensd, kwam ons toch wel heel goed van pas. De keren dat ze ons drinken gaven, onze rugzakken meenamen, ons ophaalden en/of meenamen bij vermoeidheid zijn talloos. Zonder hen was het zeker minder plezierig verlopen en misschien voor sommigen wel onmogelijk geweest om de hele tocht mee te maken.

Het lopen in een groep heeft voordelen maar vergt ook de nodige aanpassing. Dit kan irriteren zeker als de verschillen in de groep groot zijn en dat waren ze. Toch was het een bijzondere tocht en had ik het niet willen missen.

 

Heemstede, september 2009

Uncategorized

Route kaarten onderweg en foto’s van de reis

25 augustus 2009

Let op afhankelijk van je internet snelheid en lengte van de wandeling kan het lang duren voordat de kaart opent, dus wees geduldig.
Zoals jullie het weten, geduld is een schone zaak.

Foto’s op een onwillekeurige volgorde kan jij hier vinden.  

Als je de foto’s wilt gebruiken, het mag, graag met de bronvermelding van www.Sultanstrail.nl en de naam van de fotograaf.

Route Turkije.

Route vanaf Sofia.

Belgrado naar Istanbul.

Wenen naar Istanbul.

Zandvoort naar Wenen.

Voor dagafstanden zie desbetreffende dag.

 

Schaduw van een reiziger op Sultan's Trail

Schaduw van een reiziger op Sultan's Trail

Uncategorized

Verhaal van Madelon

16 augustus 2009

De tocht van Kapikule naar Istanbul is een van de mooiste dingen die ik ooit heb meegemaakt. Ik weet zeker dat ik, in heel mijn leven, nooit meer zoiets speciaals zal zien! Alles geeft zo’n prachtig gevoel – de dorpelingen die zo verbaasd, maar ook zo blij zijn om je te zien, en je alles geven wat ze te bieden hebben..

De politie en het leger, die compleet uit hun rol vallen als ze je zien en flink aan het opscheppen zijn met hun zwaailichten, maar ook gewoon heel erg lief kunnen zijn en waar je uren mee kan zitten om Frans mee te praten..

En gewoon het gevoel wat je krijgt van het lopen – zo’n ultieme vrijheid, de lange lange weg die uitstrekt tot aan de horizon, of de berg over, en dat je weet dat je hem kan trotseren – dit zijn maar een paar van de prachtige dingen die we hebben meegemaakt.

En ook al zat het soms tegen – geen water meer, verdwaald – die dingen horen er ook maar bij, en vallen in het niet bij het geweldige gevoel wat je krijgt als je deze fantastische wandeling volbracht hebt.

Ik weet dat er nu flinke plannen zijn om dit een officiele route te maken – de ECHTE Sultan’s trail - en zodra alle wegen en routes geperfectioneerd zijn, zal ik iedereen (!) aanraden om het ook te lopen. Ook al zal niet iedereen politie hebben om ze overal te volgen en te beschermen, ik weet zeker dat iedereen zijn eigen mooie dingen op de route mee zal maken waar ik jaloers op zal zijn :) .

Lees verder op weblog van Madelon
http://sultanstrail.blogspot.com/
Foto’s van Madelon op Sultan’s Trail 2009

Uncategorized

Verhaal van Soraya Lale Çakır

13 augustus 2009

Dit verhaal is van Soraya Çakır.
Dit heb ik mee.
Zwembroek_broek_shirt_tas_klein tasje met pleisters enz_mp 3_doekjes.
nu ga ik beginnen met het verhaal.
We gingen met de taxi naar het punt waar we gingen lopen.
We gingen even bij een cafe zitten en wachten op mijn vader.
En mijn tas lekte van de ice tea.
En toen kwam mijn vader.
En we gingen weer bij het cafe zitten en praten en ik mocht de stok van mijn vader vast houden.
En hij heeft een hele lange baard en snor en hij zweet helemaal.
En we deden allemaal geld in de pot om te eten en te drinken
.en even wat drinken en ik ging wat vragen stellen aan een vriendin van het wandelen naar Santiago .En nu de bagage pakken en we gaan lopen naar Hadimköy en nu gaan we lopen.
En we gingen lopen.En toen gingen we rusten en ik en een meisje Madelon en een oudere vrouw Marjan gingen zwemmen was leuk maar de bodem was moerassig maar we zakten er niet doorheen gelukkig maar.en toen lekker drogen en toen gingen weer lopen.
en 8 kilometer verder zagen we de politie weer die gaan steeds met ons mee voor de veiligheid.en we kregen drinken van de politie en we gingen een stap verder gingen we naar de heuvel lopen en de bagage ging in de politie auto.en ik en Madelon gingen in de politie auto we hadden geen zin meer om te lopen. en de politie volgde steeds en ze stopen steeds achter ons en dan gingen we verder.en we zijn er nu bijna nog een klein stukje.en we wachten weer tot ze door lopen.en de politie man die reed die werd omgeroepen maar ik en Madelon dachten dat hij dat uit verveling deed maar dat was niet zo maar nu gaat hij weer er achteraan.en nu staan we weer stil.inmiddels zijn we er maar ik en dat meisje en mijn moeder zijn er alleen en mijn vader en de rest zijn nog aan het lopen.nu komt een andere man met de politie auto die mee was gelopen.bij ons en even wachten en toen kwam de rest lopen.en we werden met een andere politie auto van istanbul vervoerd en we reden en we gingen naar een restaurant maar het ging net sluiten maar we mochten nog wel eten en het eten was echt lekker.en nu gaan we weer.en we zitten weer in de politie auto.en we zijn bij een soort cafe van de politie en we gingen aan een tafel zitten met de politie thee drinken en er zijn ook eenden ik heb ze geaaid.en ik ging daarna achter ze aan en ik heb er een gevangen maar hij ontsnapten.en een man deed kunsjes met een hond.en toen gingen we weer in de politie auto en we werden afgezet bij een hotel maar het was te duur en afscheid nemen van de politie.en we gingen met een taxi naar een ander hotel daar gingen we overnachten eerst lekker douchen en daarna slapen.en de volgende ochtend ging de wekker om half zeven het ging per ongeluk maar we gingen weer verder slapen en daarna lekker ontbijten was wel lekker.maar we gingen even niet lopen want het bliksemde en regende en donderde keihard.en daarna hield het op met al het regen en de rest.en daarna gingen we gingen eers met de bus en daarna lopen naar een cafe en daar na gingen we naar een moskee en ik en Annemieke bleven wachten op de rest.en even later kwam de rest.en we gingen weer lopen.en daarna ging mijn vader bidden en wij gingen naar de Maria kapel en er hingen mooie dingen.en toen was iedereen stil.en daarna gingen we naar de souveniers.en even later gingen we weer lopen.en lekker sjuderange was heerlijk.en weer lopen uiteindelijk zijn we aangekomen er wacht al een vrouw van de Nederlanse pers die ging foto’s maken voor de krant daarna gingen we naar topkapi paleis en daar stonden heel veel journalisten ze gingen vragen stellen.en daarna gingen we naar een cafe en ik kreeg nog een ijsje.en we gingen nog even lopen naar het hotel maar ik en mijn ouders bleven daar niet meer slapen maar de rest wel en we gingen nog wel lekker douchen en daarna gingen we eten bij een restaurant.en daarna gingen ik en mijn ouders met de taxi naar het huis van de kennis van mijn vader.en de volgende ochtend gingen we met de auto naar de Consulaat en daar kregen we eten en drinken nu lekker naar een cafe lekker gedronken .daarna gingen we met de tram.en toen weer naar het Topkapı paleis en daar kregen we een rondleiding veel mooie dingen gezien maar op een plek mocht je geen foto’s maken maar ik had heel stiekem wel foto’s gemaakt.daarna gingen we weer bij een cafe zitten.en weer naar het hotel lopen.en bij het hotel ging ik mandalas maken.en we gaan nu naar de kapper ik mag mijn vaders baard knippen leuk eerst mag ik met een schaar knippen en daarna met een tondeuse en daarna ging de man het gewoon doen van de kapper en daarna was het laatste avondje met zijn allen.

Soraya Çakır 10 jaar.

Uncategorized