Start > Uncategorized > Dag 84. Velingrad naar Banshevsi (door Kyra)

Dag 84. Velingrad naar Banshevsi (door Kyra)

18 juli 2009


Klik hier voor de route.

We slapen heerlijk in onze hut maar blijken beiden toch gefantaseerd te hebben over beren die naar boven klimmen om ons lastig te vallen… Het is een heerlijk frisse ochtend dus na een koekjes-met-water ontbijt gaan we snel op pad. Het pad is aanvankelijk goed te vinden maar na een boterhammenlunch wordt het steeds moeilijker te vinden. Zelfs met hulp van kompas, kaart en Tom-tom lukt het niet meer. We struinen door stekelstruiken en rotsblokken langs gevaarlijke afgronden. Het gaat ook nog steeds omhoog. Al met al een uitputtende ‘strijd’, en dat op een bijna lege maag!

We blijken wederom (ongepland) een heuveltop te hebben bereikt, ditmaal ruim 2.200 meter hoog. Vandaar uit lijken we weer een gemarkeerde route te vinden maar ook die eindigt weer in dichte bosjes zonder enkel teken hoe het verder moet. We strompelen de steile bergwand af, wederom dwars tussen naaldbomen, stekelstruiken en langs beekjes.

Na nog een aantal uren flink doorstappen zonder verder een mens tegen te komen, zien we tegen zonsondergang een aantal bouwvallige houten huisjes aan de rand van een weiland. We vragen of we hier onze tent op mogen zetten. De hele familie loopt uit om ons te bekijken. Ze spreken helaas alleen Bulgaars. We worden echter goedmoedig toegelachen en uiteindelijk worden we uitgenodigd om in hun woonwagen te komen slapen. We verwonderen ons over dit extreem arme maar met liefde verzorgde gemeenschapje. Huisjes, tuin en woonwagen zijn weliswaar grotendeels met restmaterialen gebouwd maar alles is schoon en zorgvuldig onderhouden.

Opa, een charismatische reus van een kerel met handen als kolenschoppen, wordt erbij gehaald. Hij blijkt, evenals ongeveer een miljoen andere mensen in Zuid-Bulgarije, Turks te spreken. Toen bleek dat Sedat ook nog moslim is, was het ijs gebroken. Het wordt donker en Sedat en opa gaan samen bidden in de woonwagen en ik wordt bij de familie in het huisje uitgenodigd. Twee bedden, een gammele tafel en wat oude stoelen worden verlicht door een gaslamp. De houtkachel maakt het hutje lekker warm. We krijgen brood, aardappels, vlees en salade. Deze eenvoudige zachtaardige mensen doen mijn hart smelten. Na het bewonderen van de sterrenhemel vallen we in diepe slaap in de pipowagen.

Uncategorized

  1. Nog geen reacties.
  1. Nog geen trackbacks.
Je moet ingelogd zijn om te reageren.