Dag 108. Ontvangst door Consulaat Generaal in Istanbul en rondleiding in Topkapı paleis
Sedat bij de kapper
Wij zijn vandaag ontvangen door de Consul Generaal Onno Kervers op de consulaat in İstanbul. Ontvangst was zeer hartverwarmend.
Wij waren allemaal aanwezig zonder dat Frans ons verzocht had om om weer verder te gaan. Wat hadden wij Frans dede onderweg nodig om ons vriendelijk doch dringend te verzoeken om verder te gaan lopen.
Verslag van Yvonne:
Zaterdag 8 augustus: Ontvangst op het Nederlands consulaat
Na het ontbijt lopen we naar de Europese wijk waar ons consulaat gevestigd is. We moeten ons nog haasten maar we zijn op tijd. Bij het hek worden we gecontroleerd en mogen we naar binnen. Het is een mooi gebouw met een schitterend uitzicht op de Bosporus. Het Algemeen Dagblad is vertegenwoordig door Marc en zijn vrouw. Ook leden van de vereniging zijn aanwezig. Verder de consul en de vice-consul.
We krijgen een toespraak, een certificaat van de sultan’s trail wordt individueel door de consul en Sedat aan ons uitgereikt. Wim en Sedat bieden symbolisch een bedrag aan dat opgehaald is voor de Stichting Atay. We krijgen koffie, we krijgen thee. We praten en kijken.
Na een uur vertrekken we en gaan we met de groep, Marc, de journalist en zijn vrouw wat drinken. Sedat wordt geïnterviewd. Zijn vrouw en de vrouwen van de groep gaan dan winkelen, een half uur zeggen ze, het wordt ruim anderhalf uur.
Geen tijd meer voor bezoek aan de Suleymanmoskee maar snel met de metro naar Topkapi paleis voor de rondleiding. We hadden gezegd er om 14.00 uur te zijn en dat wordt dan 14.45 uur want de groep wil nog een ijsje en krijgt er een van Frans. Ik loop dat mis want ik ben al weer ver vooruit. Ik houd dat nog te goed van hem, zegt hij en krijg dat alsnog de volgende dag. Het Topkapipaleis gaat nl. om 17.00 uur dicht en dus is de tijd al krap zeker als je nog de vertrekken van de harem wil zien.
De gids geeft ons een uitstekende rondleiding. Hij moet het een half uur inkorten omdat we laat zijn en er nog mensen zijn die daarna de harem willen bezoeken, want die vertrekken vallen niet onder zijn rondleiding. Zijn verhalen zijn interessant. Het is er druk. Om 16.30 uur rondt hij het volgens afspraak af. Het blijkt dan natuurlijk dat de tijd te krap is om nog naar de harem te gaan en deze te bezoeken. We gaan dan maar wat drinken. Het cafe/restaurant in Topkapi is echter veels te duur voor onze pot, waar de bodem al in zicht is. We gaan dan maar buiten het paleis wat drinken.
Hierna verspreidt de groep zich. Sommigen gaan naar de Blauwe moskee, anderen naar het hotel.
Later verzamelen we ons om met Sedat naar de kapper te gaan. Een emotioneel moment voor hem: zijn baard gaat eraf. Soraya begint met knippen, later neemt de barbier het over. Ik volg het hele proces. Zie dat nu bij Sedat de tranen over zijn wangen rollen. Dit is dan echt het einde van zijn tocht.
Een schoongeschoren Sedat staat later voor ons en we gaan met zijn allen wat eten, ons laatste diner gezamenlijk. Sedat vraagt ons wat voor ons het belangrijkste moment is geweest op deze tocht. Dat is verschillend: genoemd worden: het weerzien van Sedat bij de Bulgaarse grens, het aanbieden van voedsel en water door de vrouwen bij de eerste kampeerplek, ons zingen voor het 40-jarig huwelijksjubileum van Wim toen hij zijn vrouw belde, een telefoongesprek met het thuisfront, het interview van Sedat op het einde, het weerzien van vrouw en kind van Sedat, de Mariakapel.
Niet alle gasten zijn na afloop tevreden over het eten. Er wordt dan ook geen fooi gegeven. De eigenaar waar bij geklaagd wordt biedt ons een herkansing aan de volgende avond, maar dan zijn we er niet meer.
Dit is dan echt het einde van onze gezamenlijke onderneming. Hierna gaat de groep uiteen. Zondag gaan Madelon en Frans terugvliegen naar huis en Tini, Annemiek en Marjan met de bus naar de Zwarte Zeekust. Sedat met vrouw en kind gaan maandag naar de Zwarte Zeekust en Wim en ik blijven in het hotel in Istanbul en vliegen donderdagavond terug naar huis.
