Sedat Çakır, 6 maart 2010
Vredeskerk Amsterdam
Buen Camino..
Buen Camino, een van de eerste woorden die u hoort als u uw reis naar Santiago de Compostela begint. Het is Spaans voor Goede reis. Mensen die u onderweg tegenkomt en vooral medereizigers, medepelgrims wensen u een goede reis toe.
Dat doet men zonder u persoonlijk te kennen. Een intentie uitspreken, zoals een goede reis wensen, doet een ander goed en God zorgt dat een goedbedoelde intentie ook uitkomt. Het is een universele taal die wij allemaal begrijpen.
Vroeger zou men ook toegevoegd hebben Deo Volente. Als God het wil. Ook dat is universeel, u hoort het wellicht dagelijks hier in de buurt Inshallah..Als God het wil, in het Arabisch.
Het zijn de universele waarden die ons onderweg naar ons einddoel verbinden. Als men alleen naar de inhoud van de intentie kijkt zonder op de taal te letten waarin de intentie uitgesproken wordt, ziet men de schoonheid van de intentie èn van degene die deze uitgesproken heeft.
Buen Camino, zegt u terug. Men groet elkaar en een nieuwe vriendschap is geboren. Zo makkelijk gaat het onderweg naar Santiago de Compostela.
Dat zouden wij dagelijks vaker moeten doen. Elkaar oprecht een goede reis wensen, een goed leven wensen.
Men begint met elkaar te lopen. Soms stilzwijgen, soms pratend. Soms in talen waarin men elkaar niet verstaat maar bijna altijd begrijpt.
Men vraagt wie je bent, wat je bent, waar je vandaan komt. Uit nieuwsgierigheid, als stof voor een gesprek zonder er een oordeel over te hebben. Zonder vooroordelen.
Men praat voluit over de dingen die men belangrijk vindt. Men vraagt wat je heeft bewogen om te lopen, om te pelgrimeren. Men vertelt waarom men loopt. Het zijn vaak erg persoonlijke ervaringen.
Men deelt zijn of haar verhaal met anderen, met jou. Vaak zijn dat momenten van geluk, ook al is het verhaal of de aanleiding soms vol van verdriet. Je weet dat jij met je aanwezigheid en je luisterend oor iemand hebt geholpen. De ander is blij dat hij of zij heeft geholpen door naar jouw verhaal te luisteren. Want dat doe je, je eigen verhaal vertellen.
Santiago de Compostela is de weg van ontmoetingen. Ook de weg van loslaten. Van je dagelijkse leven, van de mensen om je heen, van de mensen die je net hebt ontmoet en nu al weer moet loslaten.
Santiago de compostela is ook de weg van opnieuw vinden, elkaar weer terugvinden. Geluksgevoel beleven van opnieuw de oude waardes des levens ontdekken.
Bij aankomst in Santiago, als het eindpunt in zicht is, zijn de meeste pelgrims vaak niet tevreden, men wil de aankomst liever uitstellen.
De weg erheen was zo leuk. Het is net als ons eigen leven. De weg die wij hebben gelopen, het leven dat wij hebben geleefd, is onderdeel van ons einddoel. Het einddoel geeft soms minder vreugde als de weg erheen. Als je als goed mens hebt geleefd, dus je weg plezierig hebt doorlopen beleef je aan de weg net zoveel, zo niet meer plezier dan bij aankomst op je bestemming.
Veel pelgrims willen dan ook dat gevoel vasthouden en lopen na aankomst in Santiago dan door naar Finisterre. Nog 3 a 4 dagen lopen. Uiteindelijk komt men dan bij de vuurtoren van Finisterre. Daar is de grote oceaan en zijn er de rotsen. Je weet het is zover. Het is nu tijd voor berusting in je lot dat het niet meer verder kan. Eindpunt van je reis.
Je bent blij. Maar je bent ook blij dat er nu een nieuwe reis kan beginnen.
Je kunt met een gerust hart en een voldaan gevoel aan je nieuwe reis beginnen.
Voor degenen die nog naar Santiago de compostela willen lopen ga gerust lopen, doe het op het moment dat het voor jou goed voelt. Buen Camino.
Degenen die al hebben gelopen wens ik ook een Buen Camino op de weg die wij het leven noemen.
Doe het allemaal met heel veel plezier. Toon respect voor alle schepselen van God die je onderweg tegekomt.
Ga met God. Het gaat u allen goed.
admin Uncategorized
